Iedereen heeft het erover: de wereld moet van het gas af. Huizen moeten duurzamer. Wijken moeten overstappen naar schonere energie, samen eerlijker omgaan met wat we gebruiken. In Almere net zo goed als elders.
En toch voelt dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan.
Want verandering is geen knop die je zomaar omzet. Het raakt ons — in de portemonnee, in ons dagelijks leven, in het gevoel van veiligheid en zekerheid.
De plannen en doelen klinken helder: zonnepanelen op het dak, warmtepompen in de schuur, slimme meters aan de muur. Misschien zelfs samen energie opwekken en delen met de buren. Prosumer noemen ze dat. Mooie woorden.
Maar wat zelden wordt gezegd: veranderen betekent ook iets verliezen. En dat voelt niet altijd goed.
Je oude huis, je oude gewoontes, het gevoel van controle — dat geef je niet zomaar op. Zelfs als je weet dat de energierekening te hoog is. Zelfs als je weet dat de toekomst duurzamer moet. Want het oude is vertrouwd. En het nieuwe is spannend, onzeker, onbekend.
Daarom is veranderen zo lastig. Niet omdat mensen niet willen. Maar omdat het betekent: loslaten. En dat is iets wat we niet zomaar doen.
In Almere zie je het overal: de ene straat waar bewoners al samen plannen maken, de andere waar mensen nog afwachten. Sommigen kunnen het betalen, anderen niet. Sommigen zijn er klaar voor, anderen weten niet eens waar ze moeten beginnen.
En eerlijk? Dat is ook niet zo vreemd. Want verandering is niet iets wat je alleen doet.
Dat doe je samen.
De energietransitie gaat niet alleen over techniek of geld, maar over vertrouwen. Vertrouwen dat we elkaar niet laten vallen. Vertrouwen dat niemand wordt achtergelaten. Vertrouwen dat jouw stem meetelt, ook als je nog twijfelt of niet mee kunt doen.
Negatieve verhalen helpen niet. Angst over wat er allemaal misgaat, maakt de stap niet kleiner, maar groter.
Wat wél helpt? Tijd, aandacht, elkaar serieus nemen. Begrip voor de zorgen die er zijn. Weten dat het oké is om het spannend te vinden.
Want de energietransitie in Almere — en overal — lukt pas als wij als buren, straten en wijken samen de sprong durven maken. Als we samen bedenken hoe het beter kan, in plaats van alleen maar af te wachten tot iemand anders het voor ons beslist.
Misschien begint dat niet met zonnepanelen of een nieuwe cv. Maar met een gesprek met je buren. Of simpelweg met de vraag: Wat hebben we nodig, zodat iedereen kan meedoen?
Want veranderen gaat niet over perfect zijn. Het gaat over samen bewegen.
Van onzekerheid naar eigenaarschap.
Van alleen, naar samen.
Van consument, naar gemeenschap.
Samen naar een duurzame stad 